Slideshow image Slideshow image Slideshow image
Previous Next
Βαρελοποιΐα

Από το Δάσος στη Φωτιά του Βαρελοποιού

Τα πιο εκλεκτά βαρέλια αρχίζουν τη ζωή τους στα δάση δρυών της Γαλλίας. Επειδή σε αυτή τη χώρα υπάρχει ποιοτική και άφθονη ξυλεία, το 45 περίπου τοις εκατό όλων των βαρελιών κρασιού κατασκευάζεται εκεί. Αφού οι ξυλοκόποι ρίξουν κάτω δέντρα ηλικίας 100 ως 200 χρονών, το πριόνι τα κόβει σε κορμούς και τα σκίζει προσεκτικά σύμφωνα με τα νερά τους, παράγοντας τραχιές σανίδες που ονομάζονται δούγες. Αν οι δούγες σκιστούν με λάθος τρόπο, θα σπάσουν όταν λυγίσουν ή θα υπάρχει διαρροή κρασιού όταν γεμίσει το βαρέλι. Οι δούγες στοιβάζονται σε ανοιχτούς χώρους όπου ο ήλιος, ο αέρας και η βροχή απομακρύνουν αργά αργά τις πικρές τανίνες από το ξύλο ενώ εμπλουτίζουν τις αρωματικές ύλες της δρυός. Οι δούγες πρέπει να μείνουν εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες από ένα μέχρι τέσσερα χρόνια πριν τις χρησιμοποιήσει ο βαρελοποιός.

Η περιήγηση σε ένα βαρελοποιείο μπορεί να μοιάζει με ταξίδι στο χρόνο. Ο αέρας, εμποτισμένος με τη μυρωδιά της δρυός, αντηχεί από τον ήχο των πριονιών, της πλάνης και των σφυριών. Ακολουθώντας την πολύχρονη παράδοση, ο βαρελοποιός διαμορφώνει τις δούγες ώστε να είναι πλατύτερες στη μέση και στενότερες στα άκρα. Γωνιάζει τις πλευρές ακριβώς όσο χρειάζεται έτσι ώστε, αν οι δούγες τοποθετηθούν η μία δίπλα στην άλλη, να σχηματίζουν κύλινδρο. Έπειτα σφυροκοπάει γερά σιδερένια στεφάνια από τη μια άκρη του κύκλου με τις δούγες, κάνοντας το βαρέλι που δεν έχει ολοκληρωθεί να μοιάζει με φούστα η οποία είναι φαρδιά στο κάτω μέρος.

Ανυψώνοντας το βαρύ βαρέλι πάνω από μια φωτιά που έχει ανάψει στο έδαφος, ζεσταίνει το ξύλο. Έπειτα, υγραίνει το εσωτερικό του ημιτελούς δοχείου με νερό, μαλακώνοντας το ξύλο με τον ατμό. Στη συνέχεια ο βαρελοποιός περνάει ένα σχοινί ή σύρμα γύρω από τις δούγες που είναι ελεύθερες στην άλλη άκρη του βαρελιού και το σφίγγει έτσι ώστε να λυγίσουν και να πάρουν το γνωστό σχήμα του βαρελιού. Μετά χτυπάει τα προσωρινά σιδερένια στεφάνια που έχουν απομείνει βάζοντάς τα στη θέση τους. Τα μόνιμα στεφάνια τοποθετούνται αργότερα. Σε αυτό το στάδιο το βαρέλι είναι ανοιχτό και στις δύο άκρες.

«Κάψιμο» του Βαρελιού

Αφού διαμορφώσει το βαρέλι, ο βαρελοποιός ανοίγει ένα αυλάκι στο εσωτερικό κάθε άκρης του δοχείου ώστε να μπορεί αργότερα να τοποθετήσει επίπεδους ξύλινους δίσκους, τους πυθμένες, για το σφράγισμα του βαρελιού. Οι πυθμένες αποτελούνται από δρύινους πήχεις με λεπτές λωρίδες καλαμιού ανάμεσά τους. Το καλάμι γεμίζει το κενό για να εξασφαλιστεί ότι το ξύλο θα είναι αδιάβροχο αν διασταλεί ή συσταλεί ακανόνιστα.

Πριν τοποθετηθούν οι πυθμένες, ο βαρελοποιός ίσως βάλει και πάλι το βαρέλι πάνω από τη φωτιά, «καίγοντας» ελαφρώς το εσωτερικό του με τη φλόγα. Το επίπεδο του «καψίματος», από ελαφρώς μέχρι πολύ καμένο, το καθορίζει ο οινοπαραγωγός ο οποίος παρήγγειλε το βαρέλι. Το «κάψιμο» του ξύλου με αυτόν τον τρόπο κάνει εντονότερα τα αρώματα που θα μεταδώσει η δρυς στο κρασί. Οι πυθμένες μπορεί επίσης να «καούν» ξεχωριστά. Στη συνέχεια, ο βαρελοποιός προσαρμόζει τους πυθμένες και ανοίγει μια τρύπα στη ράχη του βαρελιού για να μπορεί να γεμίζει και να αδειάζει. Τελικά, τρίβει με γυαλόχαρτο και καθαρίζει το εξωτερικό του βαρελιού και το στέλνει στο οινοποιείο.